Hello Ella

Zodra we een uur van Ella vandaan zijn herkend Bas de route. Deze weg reden we een jaar geleden ook toen we vanuit Yala vandaan kwamen. 

"Heeee die waterval, heeee daar zijn die rijstvelden waar we vorig jaar deze foto hebben gemaakt" De leuke, jonge chauffeur uit Sinharaja Rainforest vindt het wel grappig als Bas de foto's van 2024 laat zien.

En wij beseffen des te meer hoe bijzonder het is dat we weer zo verre reis kunnen én mogen maken met z'n viertjes. 

Hoe dichterbij we bij Ella aankomen hoe meer de wegen gaan kronkelen. Het is een weg door de bergen en deze route is prachtig!

Ella is gezellig toeristisch, hier heeft de stad perfect op ingespeeld. Een levendige straat vol gezellige eetkraampjes en wat grotere restaurants, waar het verkeer kriskras doorheen gaat en er heel de dag op straat wel iets valt te zien.

Een hotel wat voldeed aan onze wensen en wat beschikbaar was, konden we niet vinden. Onze zoekfilter is naast "airconditioning" namelijk ook altijd "familiekamers"...

Alles is volgeboekt waar onze voorkeuren in zaten. Dus er moeten consessies worden gedaan. Met de temperatuur die in deze stad een stuk lager is (24 graden haha) kiezen we ervoor om een airconditioning te laten schieten.

En zo "belanden" we in een mini hotelletje wat wordt gerund door een vriendelijk echtpaar. De kamer is voor ons prima, we zijn hier toch veel op pad, maar de ligging is echt een dikke 10+ en dat is perfect.

bijbehorende vele traptreden om de kamer te bereiken nemen we voor lief! Én de was van 1 week reizen gaat lekker gewassen worden door de eigenaresse, i love it!

Deze avond kiezen we voor het vertrouwde van vorig jaar "Chill Café" een plek waar je van alles kan eten, want we hebben alle 4 zin in iets anders ;)

We zijn moe en gaan na een ijsje ergens anders te hebben gehaald, lekker richting onze slaapplek.

De volgende dag... Na een top ontbijt gaan we met de TukTuk richting "Little Adam’s Peak"...

We laten ons afzetten met de TukTuk voor de ingang.

Vanaf dat punt is het een gezellige route naar het platform om bijvoorbeeld te schommelen tussen de bergen of voor de waaghalzen te ziplinen. Het is tevens het gedeelte waar je de echte klim naar boven moet gaan maken.

Ik twijfel voor mijzelf om mee te gaan; ik ben voor de vakantie heel hard van de trap gevallen, mijn stuitje doet mega pijn, bij elke traptreden steekt het. Het is eigenlijk na de Abu Dhabi woestijntrip erger geworden.

Maar zoals jullie al eerder kunnen lezen neem ik ook "genoegen" met een foto! Dus blijf een uurtje even alleen chillen.

Wanneer we weer zijn herenigd met elkaar, raken we met een leuk Amsterdams stel aan de praat. Zij reizen in totaal 9 maanden door Azië heen en zijn nu in Sri Lanka waar deze twee alles zelf rijdend met een eigen TukTuk doen.

Wat een avonturiers en wat leuk om ze deze ochtend twee keer tegen te komen, namelijk ook op de plek die we hebben gevonden om van bovenaf foto's te maken van de Nine Arches Bridge.

Achteraf hebben we te lang gepraat en wat gedronken, want ineens slaat het weer om. Binnen 10 minuten is het donker.

We lopen de klote smalle trapjes naar beneden, en het begint te miezeren.

Als we op de brug staan gaat het keihard regenen, alsof we onder een waterval staan, we zijn binnen enkele secondes drijfnat.

We nemen van dat leuke stel in een vogelvlucht afscheid "doeiiii" wij rennen naar het dichtbijzijnde plekje met een afdak waar we wat drinken bestellen en maar gaan wachten tot het weer droog wordt.

De weg terug doen we volledig lopend, door het bos, je denkt wel even "is dit de juiste route"...

We rusten wat uit bij onze accommodatie en gaan daarna weer op pad. Heerlijk gegeten maar helaas niet bij het restaurant wat we graag wilde, helaas was "The Clay Pot" op dat moment gesloten; een heel jaar hebben we hier naar uitgekeken😉...

Daarom... Maak nooit te veel plannen, dit geeft weer verwachten.

We hebben enorm genoten van Ella, maar na een week in hoog tempo te hebben gereist en heel veel te hebben gedaan, worden de aankomende dagen wat rustiger!

... Op naar Arugam Bay!